سه شنبه , سپتامبر 12 2017
خانه / اخبار فوتبال / استقلال و دوباره سرگیجه؟ چرا؟

استقلال و دوباره سرگیجه؟ چرا؟

به گزارش ورزش‌سه : استقلال و دوباره سرگیجه؟ چرا؟ حمیدرضا صدر به کالبدشکافی بحران در استقلال پرداخته، چرا استقلال و منصوریان در طوفان گرفتار شده…

به گزارش “ورزش سه”، وقتی لیگ شروع شد قرار بود برابر پرسپولیس شکوفا شده به پا خیزند، قرار بود بپیوندند به صف صدرنشین ها، بروند در قلمرو مدعیان قهرمانی. ولی همه چیز حتی برای بدبین ها هم زودتر از تصور به کابوس گراییده، تند و پرشتاب و سیاه. باز هم مثل پارسال… استقلال: پنج بازی، یک برد، یک تساوی و سه شکست… دو شکست در خانه رخ داده، در تهران. برابر طرفداران استقلال. برابر همان هایی که مقابل مرد اول شان، علی منصوریان، لشگر آراسته اند. پشت به پشت، صف به صف، دهان به دهان، مشت به مشت.

ولی آیا این حال و هوای استقلال دیرآشنا نشده؟ این شعارها را نشینده ایم؟ آن صحنه ها را ندیده ایم؟ مگر امیر قلعه نوعی روی همان نیمکت ننشسته بود؟ مگر پرافتخارترین مربی لیگ های ایران نبود و نیست؟ مگر شرایط بر او سیاه نشد و کوله اش را نبست و نرفت؟ مگر پرویز مظلومی در طوفان تغییرات ناروشن عوض نشد؟ مگر استقلال در دوران او به قهرمانی لیگ نزدیک نشد؟ مگر مهدی رحمتی با قلعه نوعی درگیر نشد و جام قهرمانی که همان نزدیکی ها بود از کف نرفت؟ مگر آنها خودزنی نکردند؟ مگر استقلال خودش را با “تغییر دائمی” و تن دادن به “بحران” تعریف نکرد؟

برای توصیف بحران خودخواسته از نوع استقلالی می توان روند ورود منصوریان را مرور کرد. مظلومی روی آن نیمکت نشسته بود که منصوریان با نفت تهران درخشید و همه به شکوفایی تدریجی یک مربی خوش قریحه دل بستند. وقتی منصوریان، قهرمانی لیگ را از پرسپولیس گرفت جایگاه والاتری میان استقلالی ها پیدا کرد. ولی آن مرتبت والا به بالا رفتن پارچه ها و بنرهایی علیه مظلومی انجامید. به شعارهای زنده باد و مرده بادی که مدیران باشگاه را در منگنه به خدمت گرفتن منصوریان قرار دادند، در حالی که رتبه سوم لیگ با معرفی یک خط حمله نیشدار کارنامه ناموفقی نبود، بود؟ مظلومی کنار گذاشته شد و منصوریان نشست بر نیمکت داغ. نشست تا راهی را بپیماید که قربانیان پیشین، قلعه نوعی و مظلومی پیموده بودند. تا در همان باتلاق گرفتار آید. تا این جا. تا امروز.

عکس 01237092 استقلال و دوباره سرگیجه؟ چرا؟

پنج سال از آخرین قهرمانی استقلال در لیگ سپری شده. آن روزها قلعه نوعی روی نیمکت نشسته بود و کاپیتان فرهاد مجیدی در خط حمله می دوید… ولی اکنون مدت ها است استقلال را با چهره های دوگانه اش می شناسیم: نیم فصل اول مصیبت بار پارسال و نیم فصل دوم متفاوت همان سال… با پیروزی یک گله شیرین خانگی برابر العین و شکست شش گله تلخ در زمین حریف و برجای گذاشتن یکی از بدترین نتایج تاریخ باشگاه…. با زدن چهل و پنج گل در لیگ پارسال با فقط یک گل کمتر از پرسپولیس قهرمان، و زدن یک گل طی پنج دیدار این فصل. بله فقط یک گل و معرفی بی رمق ترین خط حمله لیگ، برخلاف مثلا پارس جنوبی تازه وارد که طی پنج دیدار ده بار دروازه ها را گشوده. ولی چرا؟ چه شد؟ بهترین گلزنان استقلال در فصل سپری شده امید ابراهیمی و کاوه رضایی هر یک با هفت گل بودند. ابراهیمی مرد میانی بود و با نواختن ضربه های آزاد هم دروازه ها را فتح می کرد، ولی مصدوم شده. رضایی رفته. در سیاهه گلزنان بعدی علی قربانی نزول کرده و جابر انصاری هم راهی به میدان پیدا نکرده. در حقیقت همه مهره های زهردار فصل پیش محو شده اند.

منصوریان پس از پیروزی برابر پرسپولیس در فصل پیش گفت در ادامه راه فقط به دو بازیکن بین المللی آبدیده نیاز دارد، ولی تابستان که رسید دریافتیم آن دو بازیکن بین المللی، بازیکنان قدیمی فوتبال ایران هستند. همان هایی که روزهای خوب شان را سپری کرده اند. سجاد شهباززاده که پس از بازگشت از ترکیه خودش را پیدا نکرده، مجتبی جباری که بهترین سال هایش را آن سوی آب ها دویده، پژمان منتظری که از سوی کی روش به تیم ملی دعوت نشده و حسن بیت سعید که پا به بیست و هشت سالگی گذاشته…

تغییرات دائمی ترکیب تیم هم بیش از آن که نمایانگر روی آوردن به سیستم چرخشی و پلان یک و دو باشند بازتابنده تلاش منصوریان برای یافتن ترکیب اصلی اش شده اند. به همین دلیل بازیکنانی را در پست های ناموزون دیده ایم. یعقوب کریمی در دفاع چپ آمیخته به سرگیجه دویده و داریوش شجاعیان نتوانسته نقش یک بازیکن گوش را بازی کند… همه اینها منصوریان را در آماج حمله ها قرار داده اند، چنان که پیشترها قلعه نوعی و مظلومی را قرار داده بودند. تنش کنار زمین بازیکنان را نشانه رفته و آنها هم تمرکزشان را از دست داده اند… استقلال می توانست نه تنها برابر پدیده دو گل دریافت نکند، بلکه دو گل هم بزند. ولی شرایط ذهنی بازیکنان در آغاز فصل شکننده شده. مهدی رحمتی با معیارهای خودش “رحمتی” نیست، سنگربانی شده با شیرجه هایی آمیخته به تاخیر و خروج از دروازه هایی عاری از سرعت و تمرکز. وریا غفوری نشانی از آن مدافع کناری شاداب تیم ملی ندارد… این سیاهه دراز است متاسفانه.

عکس 01237094 استقلال و دوباره سرگیجه؟ چرا؟

فوتبال ایران پس از دو بار راهیابی تیم ملی به جام جهانی – با تکیه به جوانانی برتافته از چشمه لایزال نیروی انسانی این مرز و بوم – وارد مرحله دیگری شده یا تصور می کنیم باید چنین شود. تیم های بزرگ تشنه دیدگاه های نو فارغ از هیاهوهای مرسوم هستند و استقلال تیمی است که از دایره “روزآمدی” دور مانده… حیف از استقلال که سرنوشتش را چند نفر برابر وزارت ورزش در دست بگیرند. حیف از منصوریان که مسیر صعودی اش را ادامه ندهد. حیف از عاشقانی که در تب و تاب “حیا کن ها” تیم شان را “رها” شده در مسیری دور از ثبات و شکوفایی ببینند و آه بکشند و آه.

نویسنده: حمیدرضا صدر

(عکس‌ها از فرشاد عباسی)

از همین نویسنده بخوانید:

رازگشایی معمای ویمبلی: تاتنهام- چلسی

ویژه از جزیره: من خسه هستم و تو ونگر

جام برای آسنسیو، چاقو برای والورده

سرقت از رستوران ایتالیایی در لندن

آیا بارسلونا در حال فروپاشی است؟

چلسی و کونته: وحشت از سرنوشت آنچلوتی

نیمار – پاریس؛ عملیات گنگستری ۲۰۱۷

نیمار: بی وفایی و پول پرستی یا فرار از سایه مسی؟

چهل سالگی دیدار ایران – آرژانتین؛ جشنواره رئال

گرت بیل: پسر سرگردان برنابئو

جنون خرید در فوتبال اروپا: خرج کن و فقط خرج!

مورینیو و یونایتد: فصل دوم، فصل پرواز؟

چلسی و دیگو کاستا: جنگ با خروس جنگی

انتقال جنجالی بونوچی: چرا سرباز کهنه کار یووه راهی میلان شد؟

خامس رودریگز: وداع طولانی و تلخ از نوع مادریدی

جان تری در آستون ویلا: نه نمی تونی از روی سایه‌ات بپری

طناب داری که آرام و بی صدا بافته شد

پوچتینو در لبه تاریخ و رویا

تابستان از نوع آرسنالی؛ بهترین‌ها را از دست بده

سایه و روشن های یک انتقال جنجالی

بازگشت رونالدو به منچستر‌یونایتد: هفت پرسش

نگاه انتقادی اکونومیست به صعود ایران!

کی‌روش: از منچستر تا تهران برخلاف مسیر آب

وقتی عروسی به کوچه ایران رسید

روزی که بلیت جام جهانی مهر باطل خورد

از رونالدو تا بوفون؛ از آسمان تا زمین

زیدان – آلگری: نیش‌ها را به هیچ بگیر

توخل و دورتموند: وداع سرد سرد با دیوار زرد

فرانچسکو توتی: پس باد همه چیز را با خود نخواهد برد

گاسکویین ۵۰ ساله: بدون نامه‌ای از محبوبه بی‌وفا

آیا دو جام یونایتد، جام های میکی ماوس بودند؟!

سه سقوط کرده: ونگر، گواردیولا، مورینیو

زیدان ماند و انریکه رفت

جان تری: وداع مرد احساساتی تک باشگاهه

چلسی ۲۰۱۷: دویدن دنبال باد

شبی در آمستردام برخلاف جریان آب

وقتی هیولا، سرخپوست‌ها را بلعید

بازنگری تاریخی‌‌ترین قهرمانی پرسپولیس؛ جام ۱۳۵۲

کسی نمی‌گفت آفتاب در مونیخ می‌درخشد

مسی: خرمن آتش در میعاد

ال کلاسیکو: شب خوک زده با فیگو

تونی آدامز و سالاد فصل هجده ملیتی گرانادا

سی ال؛ لبخند دارودسته مادریدی

یوونتوس – بارسلونا: هفت پرده از نبرد انتقامی

میلان؛ فیل بزرگ در تاریکی مطلق

منچستریونایتد؛ چرا این تیم خود را پیدا نمی‌کند؟

مرگ تدریجی فوتبال هلند: چرا و چگونه؟

سایه روشن‌های جذاب‌ترین لیگ جهان

مارچلو لیپی: مردی برای همه فصول

قطر – ایران؛ بازخوانی نبرد تلخ دوحه ۱۳۷۶

بهشت بر تو ارزانی باد پسرجان…

سیتی – موناکو؛ کبریت خیس برابر آتش گداخته

بازخوانی اولین فصل مورینیو در چلسی

سیندرلا؛ نیمه شب چهارشنبه به وقت نوکمپ

نه، این همه آرزوهای ناپولی نبود…

تو هم تمام شدی آقای ونگر

انریکه و بارسا: اینجا زمان برای کسی متوقف نخواهد‌ شد

خوردن استیک با دندان‌های مصنوعی

معجونی که فوتبال انگلیس را تغییر داد

تجدید خاطره با ایکر کاسیاس

آلگری: از تورین تا لندن و بارسلونا

بارسا در پاریس: ده پرده از کشتار والنتاین

لیگ قهرمانان: ناقوس‌ها برای که به‌صدا در می‌آیند؟

اولین توفان: وسترن در امجدیه

ردبول؛ بوندسلیگا علیه نوشیدنی شیطان!

ظهور و سقوط لستر: وداع با رمانتیسم؛ سقوط نکنید، بمانید آقای رانیری

آرسن ونگر: گربه خانگی میان ببرهای گرسنه

یادداشت حمیدرضا صدر درباره تیم محبوب ایتالیایی؛ رم، کولوسئوم در غیاب سزار

لیورپول و کلوپ: ژانویه عذاب آور

از رونی تا رونالدو: مسیر موازی پسران فرگوسن

از قلیچ خانی و هاشمی نسب تا سرجیو راموس: دست دادن با آتش

رونالدو برزیلی یا رونالدو پرتغالی؟

جام جهانی ۴۸ تیمی: معما، پرسش و دلار

از اوفارل تا کی‌روش: همان شهرزاد قصه‌گو

بازگشت یاپ استام به منچستر: داغ آن وداع تلخ

یوونتوس: همان بالا با یک علامت سوال

قربانگاه والنسیا، نفرین خفاش‌ها

فوتبال سال ۲۰۱۶؛ ده پرده از زندگی و مرگ

آیا یونایتد و مورینیو سرانجام به جاده اصلی بازگشته‌اند؟

آقای گل محجوب؛ از سیلی عبده تا مرگ در استکهلم

از چلسی تا آرسنال، از آنتونیو تا آرسن

لیونل مسی ۲۰۱۶: هم شیرین شیرین؛ هم تلخ تلخ

یادداشت ویژه حمیدرضا صدر برای برنده توپ طلا؛ رونالدو: رنج به علاوه سرمستی

گواردیولا در باتلاق انگلیسی

میلان: مشت آهنین درون مخمل راه راه

ردبول، نوشابه منفور بوندسلیگاست!

هفته چهاردهم لیگ برتر: باران آنها را برد

ال کلاسیکو ۲۳۲ : کسالت آمیخته به جادوی صد

هفته سیزده لیگ برتر: کونته آن بالا و مورینیو این پایین

تا ۴۱ سالگی در برنابئو؛ کریستیانو می‌تواند؟

با این بارسلونا چه باید کرد؟

رئال به روایت زیدان: بی های و هوی، بی زرق و برق

هفته دوازده لیگ برتر: نه، تو دیگه خاص نیستی!

استیون جرارد: تاریخ تو را به کدام سو خواهد برد؟

وداع با منصور پورحیدری؛ آن چروک‌های عمیق

منبع خبر : ورزش‌سه

بخش های مرتبط : استقلال و دوباره سرگیجه؟ چرا؟

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *